पूर्णविराम

कवयित्री : इंदिरा संत अर्ध-स्वल्प-विरामांचेरेंगाळणे जीव घेत;उद्गाराची तशी कांडीउगा जीव भुलवीत ! प्रश्नचिन्हाचा हा हूकगळा घालतो संकट;अर्धस्फुट रेषेमाजीवादळाची घुसमट ! वाटे तुला शिकवावेआता एक-एक चिन्ह :अर्ध्याअपु-या वाक्याशीपूर्णविरामाची खूण !

नको नको रे पावसा

कवयित्री : इंदिरा संत नको नको रे पावसाअसा अवेळी धिंगाणाघर माझे चंद्रमौळीआणि दारात सायली; नको नाचूं तडातडाअसा कौलारावरुन,तांबे सतेलीपातेलींआणू भांडी मी कोठून? नको करु झोंबाझोंबीमाझी नाजूक वेलण,नको टाकू फुलमाळअशी मातीत लोटून; आडदांडा नको येउंझेपावत दारांतून,माझे नेसूचे जुनेरनको टांकू भिजवून; किती सोसले मी तुझेमाझे एवढे ऐक ना,वाटेवरी माझा सखात्याला माघारी आण ना; वेशीपुढे आठ कोसजा रे … Read more

गवतफुला

कवयित्री : इंदिरा संत रंगरंगुल्या, सानसानुल्या,गवतफुला रे गवतफुला;असा कसा रे सांग लागला,सांग तुझा रे तुझा लळा. मित्रासंगे माळावरती,पतंग उडवित फिरताना;तुला पाहिले गवतावरती,झुलता झुलता हसताना. विसरुनी गेलो पतंग नभिचा;विसरून गेलो मित्राला;पाहुन तुजला हरवुन गेलो,अशा तुझ्या रे रंगकळा. हिरवी नाजुक रेशिम पाती,दोन बाजुला सळसळती;नीळ निळुली एक पाकळी, पराग पिवळे झगमगती.मलाही वाटे लहान होऊन,तुझ्याहुनही लहान रे;तुझ्या संगती सडा … Read more

बाभळी

कवयित्री : इंदिरा संत हिरवी हिरवी गार पालवीकाट्यांची वर मोहक जालीघम्घम करती लोलक पिवळेफांदी तर काळोखी काळीकुसर कलाकृती अशी बाभळीतिला न ठावी नागरारीतीदूर कुठेतरी बांधावरतीझुकून जराशी उभी एकटीअंगावरती खेळवी राघूलाघट शेळ्या पायाजवलीबाल गुराखी होऊनिया मनरमते तेथे सांज सकाळीयेते परतून नवेच होऊनलेवून हिरवे नाजूक लेणेअंगावरती माखून अवघ्याधुंद सुवासिक पिवळे उटणे.