भय इथले संपत नाही

कवी : ग्रेस भय इथले संपत नाही..मज तुझी आठवण येतेमी संध्याकाळी गातो..तू मला शिकविली गीते हे झरे चंद्र सजणांचे, ही धरती भगवी मायाझाडांशी निजलो आपण, झाडांत पुन्हा उगवाया त्या वेळी नाजूक भोळ्या, वारयाला हसवून पळतीक्षितीजांचे तोरण घेऊन, दारावर आली भरती तो बोल मंद हळवासा, आयुष्य स्पर्शूनी गेलासीतेच्या वनवासातील जणू राघव शेला देऊळ पलिकडे तरीही, तुज ओंजळ … Read more

शब्दांनी हरवुन जावे

कवी : ग्रेस शब्दांनी हरवुन जावेक्षितिजांची मिटता ओळमी सांजफुलांची वेळ वृक्षांच्या कलत्या छायापाण्यावर चंद्रखुणांचीमी निळीसावळी वेल गात्रांचे शिल्प निराळेस्पर्शाचा तुटला गजरामी गतजन्मीची भूल तू बावरलेला वारापायांत धुळीचे लोळमी भातुकलीचा खेळ

ती गेली तेव्हा

कवी : ग्रेस ती गेली तेव्हा रिमझिम पाउस निनादत होता,मेघात अडकली किरणे हा सुर्य सोडवित होता. तशी सांज आमुच्या दारी येउन थबकली होती,शब्दात अर्थ उगवावा, अर्थातून शब्द वगळता… ती आई होती म्हणुनी घन व्याकुळ मी ही रडलो,त्या वेळी वारा सावध पाचोळा उडवित होता. अंगणात गमले मजला संपले बालपण माझे,खिडकीवर धुरकट तेव्हा कंदील एकटा होता…

वाटेपाशी

कवी : ग्रेस रात्र थांबवुनी असेच उठावे तुझ्यापाशी यावे क्षणासाठी! डोळियांच्या व्हाव्या वेड्या गाठीभेटी आणि दिठी दिठी शब्द यावे! तूही थेंब थेंब शब्दापाठी द्यावा अर्थ ओला व्हावा माझ्यासाठी आणि उजाडता पाठीवर ओझे वाटेपाशी तुझे डोळे यावे!