किती तरी दिवसांत

कवी : बाळ सीताराम मर्ढेकर किती तरी दिवसांतनाही चांदण्यात गेलोकिती तरी दिवसांतनाही नदीत डुंबलो खुल्या चांदण्याची ओढआहे माझी ही जुनीचआणि वाहत्या पाण्याचीशीळ ओळखीची तीच केव्हा तरी चांदण्यातपुन्हा जाईन निर्भय;गांवाकाठच्या नदीतहोईन मी जलमय आज अंतरात भीतीखुल्या चांदण्याची थोडीआणि नदीचा प्रवाहअंगावर काटा काढी बरा म्हणून हा ईथेदिवा पारवा पाऱ्याचाबरी तोतऱ्या नळाचीशिरी धार, मुखी ऋचा

अल्लड माझी प्रीत

कवी : ग. दि. माडगूळकर (गदिमा) अल्लड माझी प्रीत, तिला ना रीत जगाची ठावेआवडेल तो मित्र करावा त्याच्यासंगे गावे अशी असावी सांज साजिरी, असा असावा वाराएक सवंगडी संगे यावा छेडित छेडित तारासूर पहाडी, बोल रांगडे मुखात माझ्या यावे तरू शिरावरी एक असावा फुले पडावी माथीएक सावळा हात असावा लोभसवाण्या हातीचहू दिशांनी फुले फुलावी धुंद सुगंधे … Read more

श्रावणमासी हर्ष मानसी

कवी : बालकवी श्रावण मासी हर्ष मानसी हिरवळ दाटे चोहीकडेक्षणात येते सरसर शिरवे क्षणात फिरुनी उन पडे वरती बघता इंद्रधनुचा गोफ दुहेरी विणलासेमंगल तोरण काय बांधले नभोमंडपी कुणी भासे झालासा सूर्यास्त वाटतो सांज अहाहा तो उघडेतरू शिखरांवर, उंच घरांवर पिवळे पिवळे उन पडे उठती वरती जलदांवरती अनंत संध्या राग पहापूर्ण नभांवर होय रेखिले सुंदरतेचे रूप … Read more

तु असतीस तर

कवी : मंगेश पाडगांवकर तु असतीस तर झाले असतेसखे उन्हाचे गोड चांदणेमोहरले असते मौनातुनएक दिवाने नवथर गाणे बकुळुच्या फुलापरी नाजुकफुलले असते गंधाने क्षणआणि रंगानी केले असतेक्षितिजावर खिन्न रितेपण पसरली असती छायांनीचरणातली म्रूद्शामल मखमलआणि शुक्रांनी केले असतेस्वागत अपुले हसुन मिश्किल तु असतीस तर झाले असतेआहे त्याहुन हे जग सुंदरचांदण्यात विरघळले असतेगगन धरेतील धुसर अंतर …

पागोळीसारखी

कवयित्री : अरुणा ढेरे पागोळीसारखीझरते उदासलागून आतलीझड राही.. सावळ्या छायेलापांघरू ये नभआतले मळभदाट होई.. दिशा सारवल्याकालवले सारेसुहृदाला भूलदूर नेई.. भिजता पापणी‘पूस’ म्हणणारेजवळ आपूलेकोणी नाही..

नको नको रे पावसा

कवयित्री : इंदिरा संत नको नको रे पावसाअसा अवेळी धिंगाणाघर माझे चंद्रमौळीआणि दारात सायली; नको नाचूं तडातडाअसा कौलारावरुन,तांबे सतेलीपातेलींआणू भांडी मी कोठून? नको करु झोंबाझोंबीमाझी नाजूक वेलण,नको टाकू फुलमाळअशी मातीत लोटून; आडदांडा नको येउंझेपावत दारांतून,माझे नेसूचे जुनेरनको टांकू भिजवून; किती सोसले मी तुझेमाझे एवढे ऐक ना,वाटेवरी माझा सखात्याला माघारी आण ना; वेशीपुढे आठ कोसजा रे … Read more

पिपांत मेले ओल्या उंदिर

कवी : बाळ सीताराम मर्ढेकर पिपांत मेले ओल्या उंदिर;माना पडल्या, मुरगळल्याविण;ओठांवरती ओठ मिळाले;माना पडल्या, आसक्तीविण.गरिब बिचारे बिळांत जगले,पिपांत मेले उचकी देउन;दिवस सांडला घाऱ्या डोळींगात्रलिंग अन धुऊन घेउन.जगायची पण सक्ती आहे;मरायची पण सक्ती आहे. उदासतेला जहरी डोळे,काचेचे पण;मधाळ पोळेंओठांवरती जमलें तेंहीबेकलाइटी, बेकलाइटी!ओठांवरती ओठ लागले;पिपांत उंदिर न्हाले! न्हाले!

आठवणी

कवयित्री : पद्मा गोळे मनात आठवणी गर्दी करतात तेव्हाह्सतमुखानं त्यांना या म्हणावं;ऊंची, मखमली, आसनं देऊनप्रेमानं बसा म्हणावं;स्थानापन्न झाल्या की हळूच विचारावं,काय घेणार ?त्याही बेट्या मिस्कील ;निष्पाप बालपणाचा आव आणून विचारतील,काय देणार ?मोकळेपणानं उत्तर द्यावंमागाल ते तुमचंच…मग एक हळूच म्हणेल, डोळे द्या,पुन्हा पुन्हा आमच्याकडे वळून पाहणारे —दुसरी म्हणेल, हात द्यान धरता आम्हाला पकडून ठेवणारे —तिसरी म्हणेल, शब्द … Read more

ती गेली तेव्हा

कवी : ग्रेस ती गेली तेव्हा रिमझिम पाउस निनादत होता,मेघात अडकली किरणे हा सुर्य सोडवित होता. तशी सांज आमुच्या दारी येउन थबकली होती,शब्दात अर्थ उगवावा, अर्थातून शब्द वगळता… ती आई होती म्हणुनी घन व्याकुळ मी ही रडलो,त्या वेळी वारा सावध पाचोळा उडवित होता. अंगणात गमले मजला संपले बालपण माझे,खिडकीवर धुरकट तेव्हा कंदील एकटा होता…

प्रेमात पडलं की असंच व्हायचं

कवी : मंगेश पाडगांवकर माझं काय, तुमचं काय,प्रेमात पडलं की असंच व्हायचं तिचं बोलणं, तिचं हसणंजवळपास नसूनही जवळ असणं;जिवणीशी खेळ करीत खोटं रुसणंअचानक स्वप्नात दिसणं ! खटयाळ पावसात चिंब न्हायचंमाझं काय, तुमचं कायप्रेमात पडलं की असच व्हायचं केसांची बट तिने हळूच मागं सारली …डावा हात होता की उजवा हात होता? आपण सारखं आठवतो,प्रत्येक क्षण,मनात आपल्या … Read more