दुबळी माझी झोळी

कवी : ग. दि. माडगूळकर (गदिमा) पोटापुरता पसा पाहिजे नको पिकाया पोळी,देणाऱ्याचे हात हजारो दुबळी माझी झोळी, हवास तितका पाडी पाऊस देवा वेळोवेळी,चोचीपुरता देवो दाणा माय माउली काळी, एक वीतिच्या वितेस पुरते तळ हाताची थाळी,देणाऱ्याचे हात हजारो दुबळी माझी झोळी, महाल गाद्या नकोत नाथा माथ्यावर दे छाया,गरजेपुरती देई वसने जतन कराया काया, गोठविनारा नको कडाका … Read more

डोळ्यांतल्या डोहामध्ये

कवी : विंदा करंदीकर डोळ्यांतल्या डोहामध्येखोल खोल नको जाऊ;मनांतल्या सावल्यांनानको नको, सखे, पाहू; जाणीवेच्या गाभा-यातजाऊ नको एकटीने ;गेलेल्यांना साधले काव्यथेवीण मागे येणे ? व्यथेच्या या पेल्यांतूनसत्याचे जे घेती घोट,पूस त्यांना कसा कांपेपिता पिता धीट ओठ !

उगवले नारायण

कवयित्री : बहिणाबाई उगवले नारायण, उगवले गगनांतप्रभा सोनीयाची फांके उन्हें आली अंगणात ll १ll उन्हें आली अंगणात, उन्हें आली ओटीवरसोनपावलांनी देवा, उजळले माझे घर ll २ll उजळले माझे घर, झळाळले ग, कळसडुलुं लागे आनंदाने वृंदावनींची तुळस ll ३ll वृंदावनींची तुळस, दिसे हिरवी अंजिरीवारियाच्या झुळुकिने हंसे मंजिरी मंजिरी ll ४ll हंसे मंजिरी मंजिरी, प्राजक्ताच्या पावलाशींसडा फुलांचा … Read more

वाटेपाशी

कवी : ग्रेस रात्र थांबवुनी असेच उठावे तुझ्यापाशी यावे क्षणासाठी! डोळियांच्या व्हाव्या वेड्या गाठीभेटी आणि दिठी दिठी शब्द यावे! तूही थेंब थेंब शब्दापाठी द्यावा अर्थ ओला व्हावा माझ्यासाठी आणि उजाडता पाठीवर ओझे वाटेपाशी तुझे डोळे यावे!

सकाळी उजाडता उजाडता

कवयित्री : पद्मा गोळे सकाळी उजाडता उजाडता उठले, पाहिलं….. आणि कमालच! एक वीट निखळलेली.मी उचलून लावली ती जिथल्या तिथे.पुन्हा चार दिवसांनीपूर्वा लाल व्हायच्या आधीच उठले, पाहिलं,तर अर्ध्याअधिक विटा उचकटून फेकलेल्या ! पुन्हा माझी कारागिरी!पुन्हा काही दिवसांनीमध्यरात्रीच जाग आली, पाहिलं :थडगं पूर्ण उस्कटलेलं ! आणि उघडलेल्या शवपेटीतमन चक्क डोळे चोळीतउठून बसलेलं!तसं रडतच होतं म्हणा. पण जिवंत?अकल्पनीय! म्हणजे … Read more

गणपत वाणी

कवी : बाळ सीताराम मर्ढेकर गणपत वाणी बिडी पितानाचावायाचा नुसतीच काडी;म्हणायचा अन मनाशीच कीया जागेवर बांधिन माडी; मिचकावुनि मग उजवा डोळाआणि उडवुनी डावी भिवयी,भिरकावुनि ती तशीच ध्यायचालकेर बेचव जैसा गवयी. गि~हाईकाची कदर राखणे;जिरे, धणे अन धान्यें गळित,खोबरेल अन तेल तिळीचेविकून बसणे हिशेब कोळित; स्वप्नांवरती धूर सांडणेक्वचित बिडीचा वा पणतीचामिणमिण जळत्या; आणि लेटणेवाचित गाथा श्रीतुकयाचा. गोणपटावर विटकररंगीसतरंजी … Read more

दवांत आलीस भल्या पहाटे

कवी : बाळ सीताराम मर्ढेकर दवांत आलीस भल्या पहाटीशुक्राच्या तोऱ्यात एकदा,जवळुनि गेलिस पेरित अपुल्यातरल पावलांमधली शोभा अडलिस आणिक पुढे जराशीपुढे जराशी हसलिस; – मागेवळुनि पाहणे विसरलीस का?विसरलीस का हिरवे धागे? लक्ष्य कुठे अन कुठे पिपासा,सुंदरतेचा कसा इशारा;डोळ्यांमधल्या डाळिंबांचासांग धरावा कैसा पारा! अनोळख्याने ओळख कैशीगतजन्मीची द्यावी सांग;कोमल ओल्या आठवणींचीएथल्याच जर बुजली रांग! तळहाताच्या नाजुक रेषाकुणि वाचाव्या, कुणी … Read more

प्राजक्ताची फुले

कवी : मंगेश पाडगांवकर टप‌ टप‌ पडती अंगावरती प्राजक्ताची फुलेभिर‌ भिर‌ भिर‌ त्या तालावरती गाणे अमुचे जुळे ! कुरणावरती, झाडांखालीऊन सावली विणते जाळीयेतो वारा पाहा भरारा, गवत खुशीने डुले ! दूर दूर हे सूर वाहतीउन्हात पिवळ्या पाहा नाहतीहसते धरती, फांदीवरती हा झोपाळा झुले ! गाणे अमुचे झुळझुळ वारागाणे अमुचे लुकलुक तारापाऊस, वारा, मोरपिसारा या गाण्यातुन … Read more

संथ निळे हे पाणी

कवी : मंगेश पाडगांवकर संथ निळे हे पाणीवर शुक्राचा ताराकुरळ्या लहंरीमधुनीशिळ घालतो वारा दुर कमान पुलाचीएकलीच अंधारीथरथरत्या पाण्यालाकसले गुपीत विचारी भरुन काजव्याने हाचमके पिंपळ सारास्तिमीत होऊनी तेथेअवचित थबके वारा किरकीर रात किड्यांचीनिरवतेस किनारीओढ लागुनी छायाथरथरते अंधारी मध्येच क्षितीजावरुनीविज लकाकुन जाईअन ध्यानस्थ गिरी हीउघडुनी लोचन पाही हळुच चांदने ओलेथिबके पाणावरुनीकसला क्षन सोनेरीउमले प्राणामधुनी संथ निळे हे … Read more

शिदोरी

“जे होते ते चांगल्या साठीच असे समजायचे, तिची स्वप्नं खूप मोठी आहेत “. पाठमोऱ्या वळलेल्या तिच्याकडे बघून तो स्वतःलाच समजावू लागला, आज कित्येक वर्षांनी ती त्याच्या समोर आली दोघांच्या वयात, वागण्यात, बोलण्यात एकप्रकारची maturity होती, “माझ्याही मनात होतास तू, त्या वेळी तू मला का नाही विचारलेस ?, त्या वेळी सांगितले असतंस तर आज आपण एकत्र … Read more