त्याला इलाज नाही

कवी : विंदा करंदीकर धिक्कारिली तरीही सटवीस लाज नाहीश्रद्धा न पाठ सोडी त्याला इलाज नाहीदेवातुनी जगाला ज्याने विमुक्त केलेत्यालाच देव करिती त्याला इलाज नाहीलढवून बांधवांना संहार साधणारागीता खुशाल सांगे त्याला इलाज नाहीतत्त्वज्ञ आणि द्रष्टे खंडून एकमेकाकथिती विरुद्ध गोष्टी त्याला इलाज नाहीते भूत संशयाचे ग्रासून निश्चितीलाछळते भल्याभल्यांना त्याला इलाज नाहीविज्ञान ज्ञान देई निर्मी नवीन किमयानिर्मी न … Read more

तेच ते…

कवी : विंदा करंदीकर सकाळपासून रात्रीपर्यंत तेच ते ! तेच ते !!माकडछाप दंतमंजन,तोच चहा तेच रंजनतीच गाणी तेच तराणे,तेच मूर्ख तेच शहाणेसकाळपासुन रात्रीपर्यंततेच ते तेच ते खानावळीही बदलून पाहील्याकारण जीभ बदलणं शक्य नव्हतं.काकू पासून ताजमहाल,सगळीकडे सारखेच हालनरम मसाला, गरम मसाला,तोच तो भाजीपालातीच ती खवट चटणी,तेच ते आंबट सार सुख थोडे दु:ख फारसंसाराच्या वडावर स्वप्नांची वटवाघुळेत्या … Read more

चुकली दिशा तरीही

कवी : विंदा करंदीकर चुकली दिशा तरीही हुकले न श्रेय सारेवेड्या मुशाफिराला सामील सर्व तारे मी चालतो अखंड चालायाचे म्हणूनधुंदीत या गतीच्या सारेच पंथ प्यारे डरतात वादळांना जे दास त्या ध्रुवाचेहे शीड तोडले की अनुकूल सर्व वारे! मग्रूर प्राक्तनांचा मी फाडला नकाशाविझले तिथेच सारे ते मागचे ईशारे चुकली दिशा तरीही आकाश एक आहेहे जाणतो तयाला … Read more

किलबिललेले उजाडताना

कवी : विंदा करंदीकर किलबिललेले उजाडतानाओठ उगवतीचा थरथरलागुलाबलेला ओललालसरतुडुंबलेलेसंथ निळेपणपसरत गेले चार दिशांनातांबुसवेडेहळुहळु मग नि:स्तब्धातुनस्वप्ने उडली गुलाल घेऊनलालचुटकश्या चोचीमध्येपिंजर-पंखी,आणिक नंतरआपखुशीने अभ्र वितळलेउरले केशरआणि भराभरउधळण झाली आकाशावरआकारांचीरंगदंगल्यानाहि उमगलेकेव्हा सरला रजतराग हाही अस्ताई,आणि उमटला रौप्यतरणाझगमगणार्‍या जलद लयीतील… असा विसरलो, बिसावलो अन्‌नीरवतेच्या गुप्त समेवरआणिक नंतरन कळे कैसीमनात माझ्या –काहि न करता –जाणिव भरली कृतार्थाची

असेच होते म्हणायचे तर

कवी : विंदा करंदीकर असेच होते म्हणायचे तर अशी अचानक भ्यालिस का ?अर्ध्या वाटेवरती जाऊन पुन्हा परत तू आलीस का ? असेच होते म्हणायचे तर वरवर फसवे हसलिस का ?स्वप्‍नाला चुरडून मिठीतच पुन्हा तयावर रुसलिस का ? असेच होते म्हणायचे तर उगाच खोटे रडलीस का ?भरात येऊन भलत्यासलत्या करांत माझ्या शिरलिस का ? असेच होते … Read more

अर्धीच रात्र वेडी

कवी : विंदा करंदीकर अर्धीच रात्र वेडी अर्धी पुरी शहाणीभोळ्या सदाफुलीची ही रोजची कहाणीफुलले पुन्हापुन्हा हा केला गुन्हा जगाचाना जाहले कुणाची पत्त्यामधील राणीयेता भरून आले, जाता सरून गेलेनाही हिशेब केले, येतील शाप कानींआता न सांध्यतारा करणार रे पहाराफुलणार नाही आता श्वासांत गूढ गाणींशापू तरी कशाला या बेगडी जगालामी कागदी फुलांनी भरतेच फूलदाणी

सहजखूण

कवयित्री : शांता शेळके सहज फुलू द्यावे फुल सहज दरवळावा वासअधिक काही मिळवण्याचा करू नये अट्टाहाससुवास, पाकळ्या, पराग, देठ – फुल इतकीच देते ग्वाहीअलग अलग करू जाता हाती काहीच उरत नाही दोन पावलांपुरते जग तेच अखेर असते खरेहिरवीगार हिरवळ तीच, त्याच्यापुढे काय उरे?पुढे असते वाळवंट फक्त, करडे, रेताड आणि भयाणनिर्वात पोकळीमध्ये अश्या गुदमरून जातात प्राण … Read more

शोध

कवयित्री : शांता शेळके बाहेरचे प्रदेश संकुचित होत आहेततसतसा आतल्या अज्ञात प्रदेशांचाशोध लागत आहे मलामाझी मीच किती अनोळखी होते स्वत:ला ! माहीत नव्हते मला माझे बळ, माझी दुर्बलता,सतत मला वेढून बसलेली माझी भीरुतामाझे माझ्याशी असलेले भांडण,माझ्या निकट सहवासातलेही माझे एकाकीपण,काहीच उमगत नव्हते यांतलेहोते केवळ असह्य घुसमटणे एका अथांगातले… आत आतल्या आत मी आहे उलगडत,क्षणोक्षणी विस्तार … Read more

लाडकी बाहुली

कवयित्री : शांता शेळके लाडकी बाहुली होती माझी एकमिळणार तशी न शोधूनी दुसऱ्या लाखकिती गोरी गोरी गाल गुलाबच फुललेहासती केसही सुंदर काळे कुरळेअंगात शोभला झगा रेशमी लालकेसांवर फुलले लाल फितीचे फूलकितीतरी बाहुल्या होत्या माझ्या जवळीपण तीच सोनुली फार मला आवडतीमी तिजसह गेले माळावर खेळायामी लपुनी म्हटले साई-सूट्यो या याकिती शोध-शोधली परी न कोठे दिसलीपरतले घरी … Read more

मौनमुद्रा

कवयित्री : शांता शेळके आतल्या हळवेपणावरतिने आता चढवले आहेएक भरभक्कम चिलखत,मनात नसेल तेव्हाअतिपरिचित स्नेह्यांनाहीती नाही देत प्रतिसाद, नाही ओळखत. तिच्यासमोर अनेक प्रश्नचिन्हेडोळे वटारुन बघणा-या समस्याज्यांच्याशी करायचा आहे तिचा तिलाच मुकाबला,आता कुठे तडजोड नाहीलाचार माघार नाहीच नाहीतिचा लढाच आहे मुळी इतरांहून वेगळा. तसे वॄक्ष अजूनही बहरतातफुलांनी गच्च डवरतातहृदयतळातून फुटतात अंकुर, झुलतात पाने,एका अज्ञात आकाशातशुभ्र शुभ्र भरारी … Read more